ΑΠΟΨΕΙΣ

Το ποτήρι μισογεμάτο: Για τα «φρέσκα» κρασιά

  03/07/2020

Του Γιάννη Καρακάση MW

Παρακολουθούσα πρόσφατα ένα webinar που πραγματοποίησε το Ινστιτούτο των Masters of Wine για την επίδραση του Covid 19 στην οινική βιομηχανία. Το θέμα ήταν η διάσπαση στην αλυσίδα διανομής παραγωγού προς καταναλωτή (τα webinars είναι προσβάσιμα σε όλους εδώ). Από τα πιο ενδιαφέροντα που ειπώθηκαν ήταν η ανάγκη της εξέλιξης του marketing του κρασιού και ότι η νέα εποχή δεν αλλάζει απλά τις καταστάσεις, αλλά επιταχύνει αλλαγές που ήδη είχαν ξεκινήσει. Είναι δηλαδή ένα είδος επιταχυντή. Όποιος ήταν καλός στη φυσική ή έχει διαβάσει το «Angels & Demons” του Dan Brown θα με νιώσει ενδεχομένως καλύτερα. Για παράδειγμα, η φυλλοξήρα στην Καμπανία οδήγησε την περιοχή σε μία νέα εποχή, με περισσότερα αφρώδη κρασιά έναντι των ήσυχων που παραγόντουσαν μέχρι τότε. Παράλληλα, ενδυνάμωσε τους negociants.shot

Στη δική μας «σκηνή» γίνεται λόγος για μία χαμένη χρονιά, το 2019, ειδικά για τα λευκά κρασιά που το μάρκετ θέλει παραδοσιακά να πίνονται φρέσκα. Μία χρονιά που έχει γραφτεί ότι ήταν μάλιστα εξαιρετική για πολλές περιοχές. Τι αλλαγή επιταχύνεται εδώ θα με ρωτήσετε; H χρονιά χάνεται. Όχι ακριβώς.

Μαθαίνουμε επιτέλους με αίμα και πόνο να πίνουμε τα λευκά τη δεύτερη χρονιά. Και μην πει κάποιος ότι μας συμφέρει να λέμε τώρα κάτι τέτοιο, γιατί το λέω εδώ και πολλά χρόνια, επιχειρηματολογώντας ότι τα ποιοτικά λευκά που παίρνουν το χρόνο τους για να φτιαχτούν και να παρουσιαστούν στην αγορά, είναι καλύτερα το δεύτερο χρόνο της ζωής τους, ίσως και τον τρίτο. Κερδίζοντας σε ισορροπία, αρμονία και πολυπλοκότητα και ξεδιπλώνοντας όλο τους το αρωματικό δυναμικό. Θεωρώ δηλαδή ότι όλα τα ποιοτικά κρασιά που δεν βιάζονται για να κυκλοφορήσουν τον Οκτώβριο δείχνουν καλύτερα τη δεύτερη χρονιά αντί των πρώτων μηνών της κυκλοφορίας τους, που ενδεχομένως θα είναι πιο σφιχτά και σε bottle shock.

Τι συμβαίνει όταν βιαζόμαστε; Σε βιαστικές εμφιαλώσεις –για να είναι το κρασί έτοιμο τον Οκτώβριο– παρατηρούνται μεγάλες επεμβάσεις από τους οινοποιούς, προκειμένου το κρασί να στρογγυλέψει (τεχνητά) και να είναι απολαυστικό στον καταναλωτή. Για παράδειγμα, αντί για παραμονή με τις οινολάσπες μπορούν να προστεθούν οινολογικά πρόσθετα για παρόμοια δράση όπως οι μανοπρωτεΐνες. Με λίγα και απλά λόγια το κρασί περνάει ένα μικρό μαρτύριο και ένα ισχυρό φινίρισμα σε σύντομο χρόνο, προκείμενου να παρουσιαστεί σε φόρμα νωρίς – νωρίς και αντέχει κατά μέσο όρο μερικούς μήνες μέχρι να ξεκινήσει την κατηφόρα. Αυτή είναι η αντίληψη να φτάσουμε πρώτοι και όχι να κάνουμε κάτι που θα αντέξει στο χρόνο.

Από την άλλη πλευρά, μία εξαιρετική Μαντίνεια είναι καλύτερη το δεύτερο ή τρίτο χρόνο της ζωής της, κερδίζοντας και σε αρώματα. Δίπλα στο τριαντάφυλλο εμφανίζονται και ωραία πιπέρια και άλλα μπαχαρικά. Μία εξαιρετική Μαλαγουζιά δεν έχει να φοβηθεί κάτι. Δεν θα κρεμάσει και σε πολύ καλές χρονιές μάλιστα θα πάει και πέντε χρόνια. Το ίδιο θα έλεγα και για τη Ρομπόλα, που θα ξεδιπλώσει πιο άνετα τα αρώματα μάραθου που κρύβει στη νεότητά της, αλλά και για το Σαββατιανό. Αφού και τα δύο θα ωφεληθούν από λίγο bottle aging. Άλλωστε, έχουμε αρκετά παραδείγματα από όλα αυτά. 

Για το Ασύρτικο ούτε κουβέντα. Αδικείται την πρώτη χρονιά, το λέμε παντού, είναι οινική «βρεφοκτονία». Το ίδιο ισχύει και για κρασιά που έχουν ωριμάσει σε βαρέλι. Είναι κρίμα να καταναλώνονται λόγω μόδας τόσο νωρίς. Ο καταναλωτής χάνει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της απόλαυσης που μπορεί να πάρει. Δεν θα επιβραβευθεί στο μέγιστο.

Ακόμα και κάποια ροζέ, αν και όχι όλα αυτή τη στιγμή, θα αντέξουν και τη δεύτερη χρονιά. 

Δουλειά μας είναι να εκπαιδεύουμε και να ενημερώσουμε τον καταναλωτή να μην περιμένει πάντα κρασιά κολόνιες, αλλά κρασιά με υφές, με γεύσεις, με εξέλιξη, με προσωπικότητα. Κρασιά που ξέρουμε να φτιάχνουμε και που με την ωρίμασή τους φτάνουν σε υψηλότερα επίπεδα ποιότητας. 

Πως είναι δυνατόν άλλωστε να μιλάμε για μεγάλα ελληνικά κρασιά που δεν αντέχουν πάνω από έξι μήνες;  

Φυσικά, μην ξεχάσω τον επιταχυντή του βιδωτού πώματος. Μία ακόμα έκκληση, να δοθεί επιτέλους η επιλογή στους παραγωγούς που κάνουν ΠΟΠ να χρησιμοποιούν βιδωτό πώμα, που διαφαλίζει μεγαλύτερη ζωή και στα λευκά και στα κόκκινα. Θερμή παράκληση!

Σε αυτές τις στιγμές που οι παραγωγοί αλλά και όλοι μας σκεφτόμαστε ακόμα και την ίδια την ύπαρξή μας, θα σταθεί μόνο ότι είναι αληθινό. Όπως λέει και ο φίλος μου Μάριος Καρύστιος στο The Art of Slowness, ότι είναι απ’ έξω πρέπει να αντανακλά το από μέσα, δηλαδή την αλήθεια.

(το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από το https://www.karakasis.mw/news-greek  και είναι αφιερωμένο στη μνήμη του πεθερού του υπογράφοντος, Αλέξανδρου Τουλιάτου, ενός αληθινά υπέροχου ανθρώπου, επιστήμονα και καλλιτέχνη)