ΔΟΚΙΜΑΣΑ

Δύο ερωτήσεις για δύο μοσχοφίλερα

  08/09/2020

της Πανδώρας Χωκ

 

«Διαφέρουν δύο διαφορετικά κρασιά ίδιας εσοδείας, ίδιας ποικιλίας;». Τι ερώτηση! Θυμίζει αυτό που με απορία ρωτούν γκαρσόνια ή γκαρσόνες όταν παραγγέλνεις 2ο μπουκάλι ίδιου κρασιού: «θα το δοκιμάσετε και αυτό;». Η απάντηση, φυσικά, και στις δύο ερωτήσεις είναι «ΝΑΙ»!

 

PortesWhite.jpg1ο Κρασί

Βραδάκι, αρχές Σεπτεμβρίου του παράξενου ’20, πενταμελής παρέα σε καλό μεζεδοπωλείο που εστιάζει σε ψάρια και θαλασσινά. Λόγω της σχέσης μου με το κρασί, στις παρέες  επωμίζομαι την επιλογή του (όχι πως με χαλάει). Η λίστα κρασιών επαρκής και εύστοχη, με έμφαση στα λευκά, έδινε επιλογές. Ξεκινήσαμε με μοσχοφίλερο rtes Σκούρας: Χρώμα κάπως χλωμό, του χυμού λεμονιού και σύνθετη, πυκνή μύτη με πλήθος φρούτων, κάπως ώριμων: χειμερινά (μήλο και αχλάδι), ανοιξιάτικα (φράουλες) και καλοκαιρινά (βύσσινα, λευκόσαρκα ροδάκινα και βερίκοκα), σε φόντο λευκών ανθών και βοτάνων, όπως χαμομήλι και λευκό τσάι. Σχετικά ήπιο, αρκετά λιπαρό και όχι πολύ όξινο στόμα, με τα αρώματα της μύτης σε μικρότερη ένταση, οδηγεί με ελαφριά πικράδα στην ευχάριστη επίγευση. Το κρασί συντρόφευσε καλά τις άλλες τέσσερις (γυναικοπαρέα), όση ώρα έκαναν υπομονή με την επαγγελματική διαστροφή μου να κρατώ σημειώσεις. Κορόιδευαν λίγο και τις κινήσεις μου (να περιστρέφω το ποτήρι, να χώνω τη μύτη μου μέσα του, να ρουφάω αέρα μαζί με τη γουλιά του κρασιού κ.ά.), μια γλυκιά συνήθεια της παρέας μας που πάντα τις ευχαριστεί. Αυτές με το κρασί έχουν την πιο απλή σχέση: τους αρέσει. Το συγκεκριμένο τις ευχαρίστησε, καθώς τα πήγε άψογα με τα λιπαρά και τα όξινα πιάτα και έδειξε ιδιαίτερη συμπάθεια σε βραστά λαχανικά και σε αμυλούχα, όπως μαυρομάτικα φασόλια, σπαγγέτι με θαλασσινά και μυδοπίλαφο.

 

Ερώτηση 1η

Παραγγέλνοντας, λοιπόν, δεύτερη φιάλη η γκαρσόνα ξεκίνησε κατευθείαν να σερβίρει. Ήταν η ίδια που ανοίγοντας την πρώτη φιάλη μύρισε με έμφαση το φελλό και ρώτησε με πόζα αν θα δοκιμάσει κάποια από εμάς. Όταν παρακάλεσα να δοκιμάσω και τη δεύτερη φιάλη ρώτησε: «θα δοκιμάσετε και αυτό;», με έκφραση γεμάτη απορία αφού η ετικέτα ήταν ίδια. Αυτήν τη φορά αρκέστηκα σε ένα «Ναι», με ευγένεια αλλά και θλίψη. Συνήθως εξηγώ: δοκιμάζουμε για επίδραση στο κρασί του ίσως προβεβλημένου φελλού, κάτι που αφορά κάθε φιάλη ξεχωριστά, μπλα μπλα μπλα (ανάλογες εξηγήσεις δίνω και όταν με ρωτούν αν θα δοκιμάσω από μπουκάλι με βιδωτό πώμα). Αυτή τη φορά βαρέθηκα να μιλήσω.

 

 

Theroes.jpg2ο Κρασί

Αργότερα, θέλοντας να παραγγείλουμε και τρίτο μπουκάλι μας ενημέρωσαν πως δεν υπήρχε. Συμβαίνουν αυτά (ίσως πιο συχνά απ’ ό,τι θα ’πρεπε και σε πολλούς χώρους εστίασης, αλλά ας μην γκρινιάζουμε, πόσο μάλλον εντός πανδημίας). Ζητώντας, λοιπόν, ξανά τη λίστα κρασιών, αυτήν τη φορά επιλέχθηκε το Therōes Moschofilero Stavropoulos: Με ανοιχτό χρώμα χυμού λεμονιού, έχει πραγματικά ενδιαφέρουσα, λόγω διαφορετικότητας, μύτη, μακριά από τα τυπικά της ποικιλίας: αρώματα κολοκυθόσπορου σε φρουτώδες, ανθώδες και φυτικό φόντο, περνούν ευθύβολα και στο διεισδητικό και ισορροπημένο σε αλκοόλ/οξύτητα στόμα, μέχρι τη συναφή αρωματικά επίγευση. Ιδανικό κρασί για αυτούς που το διαφορετικό πρωτεύει. Ταίριαξε ωραιότατα με ό,τι όξινο είχε απομείνει στα πιάτα, αλλά και με κάποια συμπληρωματικά που κάλυψαν κυρίως τη λαιμαργία: τηγανιτά κολοκυθάκια και αλευρωμένο ημίσκληρο τυρί σαγανάκι.

 

Ερώτηση 2η

Λίγο μετά έπεσε η δεύτερη οινική ερώτηση της βραδιάς, αυτήν τη φορά in house, μέσα από την παρέα: «Διαφέρουν δύο διαφορετικά κρασιά ίδιας εσοδείας, ίδιας ποικιλίας»; Η απορία δεν δημιουργήθηκε ουρανοκατέβατη, αφού όσο κρατούσα και πάλι τις σημειώσεις μου, οι κοπέλες δοκίμασαν το κρασί. Μόνο του και μαζί με φαγητό και παρατήρησαν οι ίδιες τη διαφορά. Γιατί ήταν προφανής. Με ευχαρίστηση λοιπόν μίλησα για το αμπέλι και την καλλιέργειά του, την περιοχή και τις συνθήκες της, εδαφικές και καιρικές και βέβαια για τη χαοτική ιστορία της οινοποίησης. Παράγοντες που κάνουν κάθε κρασί διαφορετικό και εντελώς εκτός λογικής άλλων αλκοολούχων, που στηρίζονται στη γευστική και αρωματική σταθερότητα (π.χ. τα blended ουίσκι). Τα είπα σύντομα και δεν βαρέθηκαν. Άλλωστε, από μόνες τους ενδιαφέρθηκαν. Εντυπωσιάστηκαν και από το γεγονός και από την εξήγηση.

 

Συμπέρασμα

«Έτσι φωλιάζει το "μικρόβιο" του κρασιού κι άμα τρυπώσει άντε να βγει».