ΚΡΑΣΙΑ

Αττικά ροζέ του καλοκαιριού από το Cycling For Wine

  16/07/2020

1280x1280_16072020.jpgτου Θέμου Νικολετόπουλου

 

Τα ροζέ είναι πολυαγαπημένα κρασιά του καλοκαιριού και όχι μόνο, τώρα πια για όλο και περισσότερο κόσμο. Εδώ και λίγα χρόνια, η μόδα των ανοιχτόχρωμων ροζέ Προβηγκίας έχει αγγίξει και τα δικά μας ροζέ και οι καλύτεροι οινοποιοί καταφέρνουν να παρουσιάζουν φιάλες με ένταση και αρωματική πολυπλοκότητα. Η Αττική έχει να επιδείξει στα ροζέ μάλλον περισσότερη ποικιλία απ’ ό,τι θα φανταζόταν κάποιος, χρωματικά, γευστικά και συνδυαστικά. Τα περισσότερα εξ αυτών θα βρεθούν στο στοιχείο τους με κλασσικά λαδερά της ελληνικής κουζίνας. Μερικά όμως παίζουν σκληρό ροκ με λευκά κρέατα στη σχάρα, κοκκινιστά και μουσακά, ενώ άλλα δείχνουν πιο έθνικ διαθέσεις, προς ανατολάς.

Το Ροζέ Αγιωργίτικο Μάρκου, ωχρό σομόν, πολύ πιο ανοιχτό χρωματικά από το ροζ περσινό εαυτό του, αντί να είναι πιο αδύναμο εξέπληξε ευχάριστα με την έντασή του σε μύτη και στόμα. Μύτη, λοιπόν, που εντυπωσιάζει και τη λες σχεδόν έντονη, με κράνα, πετροκέρασο και κεράσι, φράουλα και ροζ τριαντάφυλλο. Παρά το αχνό του χρώματος, η τονισμένη οξύτητα ισορροπεί με το γεματούτσικο όγκο στο στόμα, που έχει τα γλυκόξινα φρούτα της μύτης και μάλιστα με διακριτή ένταση. Οδηγείται, έτσι, σε αρκετά πολύπλοκη και κομψή επίγευση, διάρκειας άνω του μετρίου. Όπως κάθε ροζέ που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι αυτό, ταιριάζει σίγουρα με ασιατική κουζίνα και φυσικά με ελληνικά λαδερά.

Το ροζέ Αγιωργίτικο Αναστασίας Φράγκου, με κλασικό χρώμα ροζέ μέτριας έντασης, ξεκινά με έντονη σχεδόν μύτη από λουκούμι τριαντάφυλλο, σε πρώτο πλάνο, με κόκκινο και μαύρο κεράσι σε δεύτερο. Η τονισμένη οξύτητά του τυλίγει κεράσια και κράνα, σε πολύ καλή ισορροπία με το 13άρι αλκοόλ. Δημιουργεί, έτσι, μία πολύ ευχάριστη αίσθηση γαστρονομικού κρασιού ή φαγητού, όπως θα λέγαμε παλιά. Κοψίδια ή κοκκινιστά λευκών κρεάτων και λαδερά είναι το στοιχείο του.

Το Στροφιλιά ροζέ είναι χαρμάνι αγιωργίτικου (80%) και καμπερνέ σοβινιόν (20%), με έντονο κλασσικό χρώμα ροζέ. Εντυπωσιακά έντονη μύτη από κράνα, πετροκέρασα, ανθικότητα γιασεμιού ή νυχτολούλουδου και πράσινη πιπεριά, προφανώς από το καμπερνέ σοβινιόν. Μπόλικη οξύτητα ισοφαρίζει το ογκώδες και έντονο στόμα, με την ευχάριστη, ανθικά γλυκιά αίσθηση στον ουρανίσκο και τα ίδια φρούτα με τη μύτη. Η επίγευση διαρκεί αρκετά, ώστε να συνειδητοποιήσεις πως το κρασί τα βγάζει άνετα πέρα με παραδοσιακό μουσακά (μόνο με μελιτζάνες που δεν έχουν ξεπικριστεί, αλλά τσιγαριστεί).

Το νέο Ροζέ Κτήμα Κοκοτού, ανοιχτό σομόν, προδιαθέτει για κάτι κομψό και ελαφρύ, παρά το 13,5% αλκοόλ του. Στην αρκετά κομψή και αναλόγως φινετσάτη μύτη του συναντάς φράουλα, κράνα, κεράσι, πετροκέρασο και πράσινη πιπεριά. Στο στόμα, η δροσιστική οξύτητα ισορροπεί επαρκώς τη γλυκύτητα του αλκοόλ και την ανάλογη αίσθηση των κόκκινων φρούτων από τις ποικιλίες παραγωγής του: μερλό και καμπερνέ σοβινιόν. Έχει μέτριο όγκο αλλά αρκετή ένταση και καλή δομή, που μαζί με την ευχάριστη επίγευσή του το καθιστούν αρκούντως απολαυστικό για διαφόρων ειδών τσίμπι-τσίμπι, που τόσο αγαπάμε στην Ελλάδα. Δεν θα χαλούσε όμως το χατίρι και σε ασιατική κουζίνα.

Το κλασσικό πλέον Granatus του Κτήματος Παπαγιαννάκου, καμπερνέ σοβινιόν (80%) και αγιωργίτικο (20%), έχει χαρακτηριστική μύτη από φράουλα, τριαντάφυλλο, κράνα, πετροκέρασα και πράσινη πιπεριά στο βάθος. Αυτά τα βρίσκει κάποιος και σε άλλα κρασιά, αλλά η δομή εδώ είναι τόσο σφιχτή, που φαίνεται ήδη από τη μύτη. Έντονο και με τονισμένη οξύτητα, το στόμα έχει κίτρινα νεκταρίνια και πετροκέρασα. Ξανά, όμως, η διαφορά είναι στη δομή, που γοητεύει και διαρκεί, ενώ το τριαντάφυλλο προβάλει και στο στόμα σαν λουκούμι, όσο η θερμοκρασία ανεβαίνει στο ποτήρι. Εδώ τα πράγματα αγριεύουν. Το κρασί ζητάει από γουρνοπούλα ως πάστα με καραβίδες και φρέσκια ντομάτα. Προσοχή, συνηθίζεται εύκολα!

Το ροζέ Μαλαγουζιά – Μανδηλαριά Μυλωνά ξεκινά με μύτη μέτριας έντασης, αλλά πολύπλοκη και φίνα, από μπανάνα, ανανά, κεράσι, αχλάδι και πετροκέρασο, ελάχιστα ώριμα. Τραγανή οξύτητα τυλίγει ένα φαινομενικά ανάλαφρο στόμα νευρώδους έντασης, η διάρκεια της οποίας στον ουρανίσκο είναι περισσότερη απ’ όση περιμένεις. Κεράσι, πετροκέρασο, αχλάδι, μοσχολέμονο και κίτρο κυριαρχούν εδώ, με μία πολύ κομψή δομή, όπου το 13άρι αλκοόλ είναι αόρατο, ραμένο στη φόδρα του ταγιέρ. Το εν λόγω κρασί πήρε πάνω του μια πάστα με ερυθρό κιμά φρέσκου τόνου – τούρμπο, χωρίς ούτε να βλεφαρίσει. Είναι μια αβίαστη και ήρεμη δύναμη.