ΚΡΑΣΙΑ

Λευκές off Broadway ελληνικές ποικιλίες

  15/10/2020

του Αργύρη Καλλιανιώτη

 

Γιατί να δοκιμάζεις κρασιά από λιγότερο γνωστές, αφανείς, ποικιλίες αμπέλου; Όπως φάνηκε και σε προηγούμενο σχετικό άρθρο του Δημήτρη Αντωνόπουλου (εδώ), η απάντηση είναι ότι, τελικά, όση φήμη τους λείπει, τόσο ενδιαφέρον έχουν, και θα ήταν μικρή υπερβολή να πούμε πως δικαιώνουν συστηματικά όσους μιλούν εγκωμιαστικά για αυτές.

Εξ ορισμού δεν καλλιεργούνται ευρέως, κατά συνέπεια οινοποιούνται σπανίως. Είναι ποικιλίες από τις οποίες περιμένεις κάτι το διαφορετικό, το αναπάντεχο, το ασυνήθιστο· συχνά το βρίσκεις. Όπως, στην περίπτωσή μας, αρώματα χαμομηλιού, καμένης γης, ρητίνης και αποξηραμένων μπαχαρικών και βοτάνων, που συναντήσαμε στα τέσσερα κρασιά της δοκιμής, που εκπλήσσουν ευχάριστα και στο στόμα. Με φρεσκάδα, λιπαρότητα, τανίνες και στιφάδα, σε ένα σύνολο που δικαιολογεί με το παραπάνω την επιλογή των παραγωγών τους για ξεχωριστή οινοποίηση. Γιατί, τελικά, οι ποικιλίες από τις οποίες παράγονται, έχουν κάθε λόγο να δοκιμαστούν ―ειδικά σε εσοδείες όπως το 2019― ώστε να συστηθούν στα καλύτερά τους. Όπως τους αρμόζει. Είτε αξιοποιηθούν ευρύτερα, είτε παραμείνουν… cult.

 

AthiriTzivani.jpgΑΘΗΡΙ

8 Αέρηδες 2019, Tzivani Bio Wines (ΠΓΕ Στερεά Ελλάδα)

Με αχυροπράσινο χρώμα και απαλή, ευχάριστη μύτη που θυμίζει χαμομήλι και άνθη, φέρνει στο νου την… άνοιξη του 2020. Αυτή που χάθηκε, αλλά και το καλοκαίρι που ακολούθησε και… μας τέλειωσε, αφήνοντάς μας σε ένα επισφαλές φθινόπωρο, που ομορφαίνει με όμορφα κρασιά!

Όπως αυτό, ελαφρύ και ταυτόχρονα οινώδες στο στόμα, όπου επανεμφανίζει τα αρώματα της μύτης αρμονικά.

Το στεριανό αυτό αθήρι διαγράφει στο νου ένα κλασικό ελληνικό κρασί, διασυνδέοντας επιτυχώς το συνειρμό με το όνομά του: «Αέρηδες» («8 Winds»), από τον ομώνυμο πύργο της αρχαίας αγοράς Αθηνών, του 1ου αιώνα π.Χ.

Κλασικά ελληνικό και το πρώτο από τα πιάτα που μας ήρθε στο μυαλό ως ταιριαστό του ήταν οι γεμιστές πιπεριές. Στην πορεία, όμως, το φανταστήκαμε και με σπαράγγια, με πίτσα παρμεζάνα-ρόκα, αλλά και ιδανικό συνοδό vegan πιάτων (και, όχι, δεν είμαστε… φαντασιόπληκτοι!).

 

 

 

AidaniHatzidakis.jpgΑΗΔΑΝΙ

Αηδάνι 2019, Οινοποιία Χατζηδάκη (ΠΓΕ Κυκλάδες)

Σπάνια ένα τόσο πολύ τονισμένο χρυσαφί κρασί πρασινίζει όσο αυτό, όντας, ταυτόχρονα, εξόχως λαμπερό. Προϊδεάζει, έτσι, για έξοχες δυνατότητες παλαίωσης. Η σίγουρα ξεχωριστή και πολύπλοκη μύτη υπερθεματίζει. Αρχικά γήινη όπως η αφιλόξενη καμμένη σαντορινιά γη, απαλύνεται από φρουτώδεις αισθήσεις ώριμου μήλου και αποξηραμένων εξωτικών φρούτων.

Το δε πανέμορφο στόμα δικαιολογεί μονομιάς την αυτονόμηση του κρασιού από το κυρίαρχο ασύρτικο της Σαντορίνης. Συγκλονιστικά φρουτώδες, αλλά ουδόλως ορυκτώδες, το στόμα αξιώσεων επιτίθεται εντυπωσιακά, συνεχίζει λιπαρά, τελειώνει βοτανικά (κάπως στυφά και τανικά) και αφήνει γλυκιά και μακρά επίγευση. Είναι γλυκόπιοτο και κάθε άλλο παρά κουραστικό.

Ο,τιδήποτε σχετικό με ψάρια και θαλασσινά υψηλής ποιότητας, υπό το πρίσμα δημιουργικών παρασκευών, θα έβρισκε εδώ ιδανική οινική συντροφιά. Το βλέπουμε, όμως και με λεμονάτο αρνί ή μοσχαράκι και σκεφτόμαστε: «να ’ταν τα μάτια ψάρια»...

 

 

 

MonemvasiaTsimbidi.jpgΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ

Monemvasia 2019 Tsimbidi (ΠΓΕ Λακωνία)

Με το όμορφο και λαμπερό χρώμα του παλιού χρυσού και ελκυστικές γκρι ανταύγειες, το κρασί αυτό έχει ρητινώδη μύτη. Τα αποξηραμένα μπαχαρικά της κρύβουν αρχικά τα εσπεριδοειδή, όπως η φλούδα από ροζ γκρέιπφρουτ.

Αυτό, όμως, που εντυπωσιάζει είναι η ορυκτότητα του κρασιού, που αναμφίβολα θυμίζει Σαντορίνη, χωρίς ωστόσο την επιθετικότητα του ασύρτικου. Το ακόμα πολύ φρέσκο στόμα έχει μπόλικη οξύτητα που τιθασεύεται περισσότερο από τη λιπαρότητα, παρά από το αλκοόλ. Άλλωστε, αυτό παραμένει επιμελώς καλυμμένο. Εκτός, όμως, από φρέσκο, το στόμα είναι πιο φρουτώδες από τη μύτη και έχει ωριμότητα. Καταλήγει δε σε ευχάριστα πικρουλή επίγευση.

Η σκούρα ετικέτα ακολουθεί το γραμμικό σκεπτικό των υπολοίπων νέων και αξιόλογων ετικετών της οινοποιίας, απεικονίζοντας τον ομώνυμο της ποικιλίας βράχο-καστροπολιτεία (Μονεμβασιά).

Για το τραπέζι υπερτερούν οι ιδέες με πρωταγωνιστή το κρέας: ψαρονέφρι με φασκόμηλο, σνίτσελ, κοτομπουκιές, αλλά και πατέ. Αν πάμε σε ψάρια, αυτά θα είναι χωρίς έντονο το ιώδιο, όπως πεσκανδρίτσα, καλκάνι και χριστόψαρο, ενώ μια τηγανιά μανιταριών φαντάζει επίσης ιδανικός συνδυασμός για αυτό το κρασί της γης και της θάλασσας.

 

 

 

Nostos-Romeiko.jpgΡΩΜΕΪΚΟ

Nostos Romeiko 2019 (Ποικιλιακός Οίνος)

Όμορφο και καθάριο το κιτρινωπό χρώμα του κρασιού αυτού σε τίποτα δεν θυμίζει οξειδωμένα κρητικά ρωμέικα, είτε με αφομοιωμένη (π.χ. Μαρουβάς), είτε με δυσάρεστη οξείδωση. Η μύτη είναι, επίσης, καθαρή και θυμίζει μαϊντανό, σέλινο, άνηθο και θυμάρι, αλλά αποξηραμένα. Σε γενικές γραμμές, παραπέμπει σε άγρια, βουνίσια εξοχή της Κρήτης, την εποχή που όλα είναι ξεραμένα.

Διότι, παρότι κελεύει μια σύγχρονη εκδοχή της ποικιλίας, παραμένει ένα καθόλα γνήσιο κρητικό τέκνο. Το στόμα του σφύζει από άγουρα φρούτα που διατηρούνται έως και την επίγευση. Το  αλκοόλ, αν και ίσα που τιθασεύεται από την οξύτητα, δεν χτυπάει καθόλου άσχημα. Αντιθέτως, προσδίδει λιπαρότητα. Πρόκειται, δηλαδή, για κρασί χαμηλής οξύτητας, με γεμάτο και λιπαρό στόμα, που αναδεικνύει τα προτερήματα της ποικιλίας.

Θα μπορούσε να αποτελέσει έναυσμα για άλλους οινοποιούς της μεγαλονήσου να πειραματιστούν με το ρωμέικο. Από φαγητά, είναι ένα λευκό κρασί που θα προτιμήσει τα κρεατικά, οπότε εκτός από καλός συνοδός λαδερών, θα τα πάει καλά με βραστό κρύο κρέας, με διάφορα γιουβέτσια κρέατος και με γαρδουμπάκια. Επίσης, πίτες, πιτάρια και τούρτες, όπως αυτή από τα κοντινά Χανιά.