ΟΙΝΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Η Μαντίνεια του cyclingforwine (μέρος 2ο)

  21/09/2020

του Θέμου Νικολετόπουλου

 

Όπως αναφέρθηκε και στο 1ο μέρος του οδοιπορικού στη Μαντίνεια, για οινοτουριστική επίσκεψη εκεί θα χρειαστείτε τουλάχιστον δύο ημέρες εάν θέλετε να τα δείτε όλα και κυρίως για να τα δοκιμάσετε όλα. Αν έχετε μόνο μία ημέρα, τότε  καλύτερα να διαλέξτε μία από τις δύο ευρύτερες περιοχές: από την αρχαία Μαντίνεια ως την Τρίπολη (1ο μέρος) ή της Τεγέας, που παρουσιάζεται εδώ. Το καλύτερο είναι να πάτε Παρασκευή με Κυριακή, με διαμονή στα Άνω Δολιανά που είναι πανέμορφα.

Το ερυθρωπό μοσχοφίλερο είναι για τη Μαντίνεια ό,τι το αγιωργίτικο για τη Νεμέα και το 2019 ήταν η χρονιά που την επαναπροσδιόρισε καθώς τα σταφύλια ωρίμασαν καλύτερα από κάθε άλλη φορά.

Σε αυτό, λοιπόν, το 2ο μέρος για την οινοτουριστική Μαντίνεια, παρουσιάζεται η περιοχή που προσφέρεται περισσότερο ποδηλατικά και αφορά τη λεκάνη με τους αμπελώνες σε Ζευγολατιό, Αγιωργίτικα, Λιθοβούνια, Τεγέα, Γαρέα, Ψιλή Βρύση και Ρίζες καθώς και τα οινοποιεία Μορόπουλου, Μποσινάκη και Τσέλεπου.

 

MantiniaPartII_1.jpg

 

Έχοντας καλύψει την ευρύτερη περιοχή από την αρχαία Μαντίνεια ως την Τρίπολη και φεύγοντας από την πρωτεύουσα της Αρκαδίας, πηγαίνετε προς Ζευγολατιό με τον αμπελώνα στα αριστερά σας. Στο Νιοχώρι μπορείτε να περάσετε από το Οινοποιείο Μορόπουλου. Τα δύο αδέλφια, Κώστας και Γεωργία, έχουν μία σταθερή ποιοτική άνοδο από τη χρονιά που εμφανίστηκαν για 1η φορά στην αγορά, στο Οινόραμα του 2017. Οινοποιούν δύο πολύ ωραία κρασιά από μοσχοφίλερο που καλλιεργούν στο Ζευγολατιό, στον ιδιόκτητο αμπελώνα των 120 στρεμμάτων: το Μοσχοφίλερο Μορόπουλου και το Ροζέ Μοσχοφίλερο Μορόπουλος, αμφότερα με αρκετή παραμονή με τις φίνες οινολάσπες, που τους προσδίδει όγκο και πολυπλοκότητα. Ασχολούνται όμως και με την ανάδειξη άλλων τοπικών αγροτικών προϊόντων, όπως baby σκόρδα τουρσί και καταπληκτικές φράουλες. Παρόλο που τυπικά το οινοποιείο τους δεν είναι επισκέψιμο, η φιλοξενία τους ξεπερνά εύκολα τέτοιες λεπτομέρειες.

Στρίβοντας δεξιά, προς Στάδιο και Λιθοβούνια στο επόμενο χωριό, το Στενό, θα βρείτε στο δεξί σας χέρι την Οινοποιία Μποσινάκη (καλύτερα χρησιμοποιήστε το κινητό σας για εντοπισμό, οδηγία που ισχύει για όλες τις διαδρομές). Εδώ, εδώ και χρόνια, γίνεται μία πολύ καλή δουλειά, επίσης μόνο για δύο ετικέτες από την ποικιλία της περιοχής: η Μαντίνεια Μποσινάκης, που παλαιώνει καλά (διαπιστωμένο σε κάθετες δοκιμές τουλάχιστον 3 ετών) και το πολύ καλό ροζέ Ιέρεια (από τα πρώτα ροζέ από μοσχοφίλερο) ένα κρασί με ξεκάθαρα αρώματα τριαντάφυλλου και ξύσμα λεμονιού, με ισορροπημένη αλλά κοφτερή οξύτητα.

Κάπου εδώ γίνεται κατανοητός ο λόγος που από το 1ο κιόλας μέρος του οδοιπορικού ξεκαθάρισα πως η περιοχή χρειάζεται πάνω από μία μέρα. Αν μετά τον Μποσινάκη συνεχίσετε ευθεία περνάτε έξω από τα Λιθοβούνια και φτάνετε στο Στάδιο, την Αλέα, την Επισκοπή και την Τεγέα. Αν πηγαίνατε ευθεία στο Στενό θα φτάνατε στα Αγιωργίτικα και δεξιά θα μπαίνατε στον αμπελώνα. Αν αντί να κάνετε δεξιά στον αμπελώνα συνεχίζατε ευθεία θα φτάνατε στο καταπράσινο Παρθένι, ένα πανέμορφο πέτρινο χωριό, με το κτήριο του ανενεργού πλέον σιδηροδρομικού σταθμού κάτω απ’ τα πλατάνια και αμπέλια ζερβόδεξα, να έχει μετατραπεί σε καφενεδάκι και πολύ συμπαθητική ταβέρνα. Στη συνέχεια θα ανεβαίνατε λίγο, προκειμένου να κατηφορίσετε στη συνέχεια στο Παρθένιο όρος και μετά από 6-7 χλμ. να στρίβατε δεξιά (διαφορετικά θα φτάνατε στο Άστρος Κυνουρίας), για να ανεβείτε προς Τεγέα. Αλλά πάλι, σε λίγο θα στρίβατε αριστερά προς Άνω Δολιανά και Άγιο Πέτρο, όλα αυτά τα υπέροχα μέρη και πάλι θα τραβούσατε χειρόφρενο στα 4 χλμ. γιατί θα είχατε φτάσει στο Κτήμα Τσέλεπου. Εκεί όπου υπέροχα πραγματικά φαγοπότια με το cyclingforwine θα μείνουν αξέχαστα, κάτω από τα πλατάνια, στο μύλο του Κτήματος (εξ ου και ο Κοκκινόμυλος). Υποσχόμαστε πως θα επαναληφθούν.

 

MantiniaPartII_3.jpg

 

Όπως έχουμε πει, Μαντίνεια έφτιαξαν και άλλοι, όπως οι Καμπάς, Νασιάκος, Αντωνόπουλος, πριν από τον Γιάννη Τσέλεπο. Ήταν, όμως, στις αρχές του 1990 που ο δαιμόνιος αυτός Κύπριος επαναπροσδιόρισε το μοσχοφίλερο και την εν λόγω ονομασία προέλευσης στο εξής πακέτο: στιβαρό, σοβαρό κρασί, γιατί όχι και παλαίωσης, με όγκο, αυστηρά αρώματα και υψηλή οξύτητα ―όταν τα υπόλοιπα μοσχοφίλερα άδειαζαν πριν βγει το καλοκαίρι. Η Μαντίνεια Τσέλεπος παραμένει κρασί αναφοράς και δεν πτοείται από κάθετη δοκιμή πενταετίας (και παραπάνω), ούτε από πιάτα όπως ο παστός μπακαλιάρος με κρεμμύδια και σταφίδες στο φούρνο ή το μαύρο ριζότο σουπιάς. Αντίθετα, αγαπάει όλες τις θαλασσινές μακαρονάδες και τα ψητά ψάρια, ενώ απεχθάνεται ευγενικά τις ψητές χοιρινές μπριζόλες και άλλα συναφή κρέατα. Φυσικά, παραμένει η σημαία του Κτήματος, αλλά επειδή υπάρχει όραμα, η αναζήτηση των δυνατοτήτων της ποικιλίας συνεχίζεται χρόνια τώρα, με το τραγανό και πολύπλοκο Blanc de Gris Κτήμα Τσέλεπου, που είναι το αποτέλεσμα μιας πιο στιβαρής οινοποίησης με εκχύλιση, με πολύμηνη παραμονή του κρασιού στις οινολάσπες του, με ωρίμαση σε μεγάλα δρύινα βαρέλια δύο τόνων και άλλους περιέκτες και με δυνατότητα παλαίωσης άνω των 7 ετών. Επίσης, από μοσχοφίλερο προέρχεται το ροζέ κρασί Gris de Nuit, ένα χαρμάνι μικρο-οινοποιήσεων, με παραμονή σε ανοξείδωτες δεξαμενές στις φίνες οινολάσπες του μετά την οινοποίηση και ωρίμαση σε πήλινους αμφορείς και τσιμεντένιες δεξαμενές, με αντίστοιχη φινέτσα και πολυπλοκότητα. Υπάρχει, επίσης, μία άλλη ετικέτα μακράς εκχύλισης που ετοιμάζεται. Από την άλλη μεριά, εάν έχεις σπουδάσει στη Βουργουνδία, όπως ο Γιάννης Τσέλεπος, δεν θα μπεις στον πειρασμό να φτιάξεις ένα φινετσάτο βαρελάτο σαρντονέ; Αυτό είναι ο Μαρμαριάς. Το δε κλασάτο Gewürztraminer Μελισσόπετρα θυμίζει Αλσατία και βέβαια, υπάρχουν τα κλασσικά και πολυβραβευμένα ερυθρά του κτήματος: Κοκκινόμυλος (100% μερλό) και Αυλοτόπι (100% καμπερνέ σοβινιόν), κρασιά πυκνά, στιβαρά, απολαυστικά μακράς επίγευσης και σίγουρης μακροημέρευσης, καθώς και το πιο καθημερινό, αλλά εξαιρετικής σχέσης ποιότητας/τιμή, Δίλοφος (χαρμάνι των δύο τελευταίων ποικιλιών). Στο τέλος, αν και συνήθως τα γευόμαστε πρώτα, τα αφρώδη: Amalia Βrut και Amalia Vintage, που αξιοποιούν στο έπακρο το μοσχοφίλερο σε εκδοχή αφρώδους οίνου, καθώς και το ομώνυμο ροζέ αφρώδες από αγιωργίτικο.

Από εδώ και πέρα, τι να πω και τι ν’ αφήσω; Δεν θα πάτε μια βόλτα στα Άνω Δολιανά ή καλύτερα δεν θα μείνετε εκεί; Για την καταπληκτική θέα και τη χαλάρωση που μπορούν να προσφέρουν, με καφενέδες, λίγα μεζεδοπωλεία και μια ταβέρνα; Δεν θα κάνετε βόλτα στον Άγιο Πέτρο; Μα θα ξανανιώσετε αν κάνετε. Γιατί εκεί ψηλά, με τα έλατα και τον καθαρό αέρα, θα κάνετε άλλα πνευμόνια. Στην Τεγέα, όμως, να πάτε οπωσδήποτε. Για το καταπληκτικό μουσείο και για καφέ στον αρχαιολογικό χώρο, για βόλτα στα δρομάκια με τα πέτρινα σπίτια και βέβαια, για βόλτα με ποδήλατα στη Γαρέα, στη Ψηλή Βρύση, στη Κερασίτσα και στη διαδρομή που πάει ξανά προς Στενό, περνώντας από τα Λιθοβούνια, το Παρθένι κ.ο.κ.